Ο Μπενιαμίν θυμήθηκε τον Δαβίδ

By 30 Μαΐου 2011 Άρθρα, Διεθνή No Comments

.iefimerida.gr

Ο ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου επέστρεψε από τις Ηνωμένες Πολιτείες απολύτως ικανοποιημένος γιατί αρνήθηκε κατηγορηματικά να συμφωνήσει με τον αμερικανό πρόεδρο ότι για να υπάρξει διαρκής ειρήνη στη Μέση Ανατολή «τα σύνορα του Ισραήλ και της Παλαιστίνης πρέπει να βασίζονται στις γραμμές του 1967, με αμοιβαία συμφωνημένες ανταλλαγές εδαφών».

Ο Νετανιάχου έχασε την ευκαιρία να αποδείξει ότι επιθυμεί πραγματικά να διαπραγματευτεί την ειρήνη με τους Παλαιστίνιους για να υπάρξουν τελικά δύο ανεξάρτητα κράτη. Ο ισραηλινός πρωθυπουργός αξιοποίησε τη ρητορική του δεινότητα στο Κογκρέσο, όπου απέσπασε επευφημίες για τα εγκώμια που έπλεξε στις ΗΠΑ, αλλά ουσιαστικά απαρίθμησε τις πιο ακραίες και μαξιμαλιστικές απαιτήσεις που έχουν διατυπωθεί ποτέ προς τους Παλαιστίνιους για να… μην επιτευχθεί ποτέ συνεννόηση.

Γιατί, όμως, μια απλή αναφορά στα σύνορα του 1967 προκαλεί τόση ταραχή; Κατ” αρχήν, ο ισραηλινός πρωθυπουργός παραποίησε τη φράση του Αμερικανού προέδρου και μίλησε για «επιστροφή στα σύνορα του 1967», ενώ ο Ομπάμα είχε προσθέσει τις αμοιβαία συμφωνημένες ανταλλαγές εδαφών.

Ο αμερικανός πρόεδρος εννοούσε τα μεγάλα συγκροτήματα οικισμών, που ενδεχομένως θα συμπεριληφθούν στο Ισραήλ.

Ομως το 1967 είναι ορόσημο για τον Νετανιάχου και για όσους πιστεύουν ότι το Ισραήλ θα μπορούσε να διατηρήσει όσα εδάφη κατέλαβε τότε και ίσως και κάποια ακόμη…

Η ομιλία του στο Κογκρέσο δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες. Ο Νετανιάχου τόνισε απερίφραστα ότι το Ισραήλ δεν είναι «ξένη κατοχική δύναμη» στη Δυτική Οχθη, αλλά ότι αυτή είναι «η γη των προγόνων μας» και επικαλέστηκε ακόμη και την αναμέτρηση εκεί του Δαβίδ με τον Γολιάθ. Μάλλον υποτιμά τη νοημοσύνη των μελών του Κογκρέσου, γιατί αυτή έγινε σε περιοχή που βρίσκεται μέσα στο σημερινό Ισραήλ…

Ο Νετανιάχου αντέστρεψε πλήρως την ιστορική πραγματικότητα, τονίζοντας ότι το πρόβλημα δεν είναι η ίδρυση παλαιστινιακού κράτους αλλά «η ύπαρξη του εβραϊκού κράτους». Ο ίδιος τόνισε ότι για μια «γνήσια ειρήνη» θα χρειαστεί «να εγκαταλείψουμε τμήματα της εβραϊκής πατρίδας μας», αλλά στη συνέχεια διεκδίκησε ακόμη περισσότερα από τα κατεχόμενα εδάφη για να ενσωματωθούν στα «τελικά σύνορα του Ισραήλ»!…

Δυστυχώς για τους Παλαιστίνιους αλλά και τους Ισραηλινούς που θέλουν να συνυπάρξουν ειρηνικά μαζί τους, ο Νετανιάχου δεν πιστεύει στη λύση των δύο κρατών, απλώς αναγκάστηκε να την υποστηρίξει δημόσια για να συνεχιστεί η αμέριστη υποστήριξη των ΗΠΑ.

Αλλωστε, δύο κράτη σημαίνουν για το δίδυμο Νετανιάχου-Λίμπερμαν ότι θα υπάρχει ένα πανίσχυρο Ισραήλ και ένα κουτσουρεμένο, αποστρατιωτικοποιημένο, τεμαχισμένο παλαιστινιακό κρατίδιο, στερημένο από υδάτινους πόρους, αλλά με φτηνά εργατικά χέρια…

Γι” αυτό ο ισραηλινός πρωθυπουργός αρνείται κάθε συμφωνία, κάθε παραχώρηση, κάθε υποχώρηση. Ο Νετανιάχου δεν θέλει τα σύνορα του 1967 ως βάση μιας συμφωνίας, αρνείται να αποχωρήσουν τα ισραηλινά στρατεύματα από τον Ιορδάνη, αρνείται την απόδοση της Ανατολικής Ιερουσαλήμ στους Παλαιστίνιους και ζητά από αυτούς να αρνηθούν το δικαίωμα επιστροφής των προσφύγων και να διακηρύξουν ότι το Ισραήλ είναι «το εβραϊκό κράτος».

Μόνο η τελευταία απαίτησή του θα μπορούσε να σημάνει ότι πάνω από ένα εκατομμύριο Παλαιστίνιοι, πολίτες του Ισραήλ, θα κληθούν να γίνουν Εβραίοι ή να το εγκαταλείψουν… Κανένας παλαιστίνιος ηγέτης δεν θα μπορούσε να αποδεχθεί αυτούς τους όρους.

Ο ισραηλινός πρωθυπουργός ελπίζει ότι η «αραβική άνοιξη» θα δημιουργήσει ανυπέρβλητα προβλήματα στον αμερικανό πρόεδρο, ο οποίος θα αναγκαστεί έτσι να μειώσει την πίεση για λύση του Παλαιστινιακού. Αλλωστε, ο Ομπάμα οδεύει προς την επανεκλογή του και δεν θέλει σύγκρουση με το πανίσχυρο αμερικανικό εβραϊκό λόμπι.

Ετσι, η ισραηλινή κυβέρνηση κερδίζει χρόνο, αλλά απομακρύνει την προοπτική της ειρήνης. Φέρνει πιο κοντά την πιθανότητα νέας παλαιστινιακής εξέγερσης, αλλά ταυτόχρονα αυξάνει την απομόνωση του Ισραήλ διεθνώς. Η αναφορά από τον Ομπάμα στο 1967 δεν ήταν καμιά επαναστατική τοποθέτηση. Από τον καιρό που το Ισραήλ κατέλαβε, στον πόλεμο των έξι ημερών, τη Δυτική Οχθη του Ιορδάνη, τη Λωρίδα της Γάζας, την Ανατολική Ιερουσαλήμ, το Σινά και το Γκολάν, όλες οι διεθνείς αποφάσεις και συμφωνίες αναφέρονται στην ανάγκη αποχώρησης του Ισραήλ από όλα τα κατεχόμενα εδάφη – κάτι που έγινε μόνο για το Σινά και τη Γάζα, η οποία όμως παραμένει ασφυκτικά αποκλεισμένη.

Τόσο οι συμφωνίες του Καμπ Ντέιβιντ, το 1978, όσο και του Οσλο, το 1993, αλλά και ο «Οδικός Χάρτης» του Κουαρτέτου, το 2003, επιβεβαιώνουν ότι η διευθέτηση της σύγκρουσης θα επιτευχθεί με την πλήρη αποχώρηση του Ισραήλ από όλα τα εδάφη που κατελήφθησαν το 1967.

Το μόνο νέο στοιχείο που προστέθηκε τα τελευταία χρόνια είναι η ανάγκη για μικρές ανταλλαγές εδαφών, που θα συμφωνηθούν αμοιβαία, ώστε να επιτραπεί σε ορισμένους οικισμούς, κυρίως κοντά στην Ιερουσαλήμ, να ενσωματωθούν στο Ισραήλ.

Leave a Reply


+ 6 = έντεκα